Αγανάκτηση των κατοίκων για τα σκουπίδια στους δρόμους.

Σωρός τα σκουπίδια στους δρόμους της Αθήνας από την Τρίτη 25 Νοεμβρίου που οι συμβασιούχοι της ΠΟΠΟΤΑ απεργούν. Μετά από εκείνους σειρά είχαν και οι εργαζόμενοι στον Ενιαίο Σύνδεσμο Δήμων και Κοινοτήτων του Νομού Αττικής (ΕΣΔΚΝΑ) και του Χώρου Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) της Φυλής που αποφάσισαν την Τετάρτη (26-11) να κάνουν 24ωρη απεργία. Οι συμβασιούχοι της ΠΟΠΟΤΑ με απόφαση που έλαβαν την Πέμπτη στη συνεδρίαση που πραγματοποίησαν, αποφάσισαν να απεργήσουν μέχρι και την Παρασκευή. Ζητούν σύμβαση άνευ αποδοχών, κάτι που, σύμφωνα με τους εκπρόσωπους της κυβέρνησης, δεν είναι εφικτό, καθώς απαγορεύεται η μετατροπή των συμβάσεών τους και εξαιρέθηκαν από το διάταγμα του Παυλόπουλου το 2004.
Ολοένα και περισσότερο φουντώνουν οι φήμες στο πολιτικό παρασκήνιο των συγκεκριμένων κινητοποιήσεων από κυβερνητικά στελέχη. Λέγεται πως πίσω την απεργία των συμβασιούχων της ΠΟΠΟΤΑ βρίσκεται ο Ν. Κακλαμάνης, ο οποίος προκειμένου να εξασφαλίσει θετικές ψήφους υπέρ της Ν. Μπακογιάννη για τις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας, έταξε την μονιμοποίησή τους, γνωρίζοντας πως κάτι τέτοιο απαγορεύεται ρητά από το ίδιο το Σύνταγμα.
Οι κινητοποιήσεις είχαν ως αποτέλεσμα τα σκουπίδια να έχουν καταπνίξει τους δρόμους της Αττικής. Οι κάτοικοι των Αθηνών, φανερά ενοχλημένοι από το πλήθος των σκουπιδιών, φοβούνται ακόμη περισσότερο για την υγεία τους, δεδομένης και της αύξησης των κρουσμάτων της νέας γρίπης.

«Ανοιχτός διάλογος, ανοιχτά λιμάνια»

Ανυποχώρητoι φαίνονται οι εργαζόμενοι του λιμανιού του Πειραιά σε ότι αφορά την σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του κινέζικου κολοσσού, Cosco και του ΟΛΠ. Οι εργαζόμενοι πιέζουν με απεργειακές κινητοποιήσεις, καθώς φοβούνται για το μέλλον τους. Παράλληλα, η κυβέρνηση στέκεται αμήχανη απέναντι στην πίεση της Cosco και στην παράλυση του εμπορίου στις περιφερειακές περιοχές, εν όψει χριστουγεννιάτικης περιόδου.

Τη λύση φαίνεται να δίνει ο νέος πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΛΠ, Γιώργος Ανωμερίτης, ο οποίος προσπαθεί να ηρεμήσει και τις δύο μεριές, κυρίως την πιο.... εκρηκτική : Σε συνάντηση που είχε με εκπροσώπους της Ομοσπονδίας Μονίμων Υπαλλήλων Λιμένων Ελλάδος (ΟΜΥΛΕ) και της Ένωσης Λιμενεργατών, είπε πως το εργασιακό τους καθεστώς θα ορίζεται από την ΟΛΠ Α.Ε. Προώθησε επίσης τη διάθεση της συζήτησης που έχει η Cosco για τις λεπτομέρειες της σύμβασης παραχώρησης, καθώς επίσης διαβεβαίωσε πως οι εργασιακές θέσεις θα παραμείνουν ως έχουν και υποσχέθηκε ότι θα διατηρηθούν οι οικονομικοί όροι εργασίας που ήδη επικρατούν. Έτσι, το βράδυ της Τρίτης (10/11) κατάφερε να αναστείλλει τις νέες απεργειακές κινητοποιήσεις της Τετάρτης, και όλοι οι εργαζόμενοι επέστρεψαν στις δουλειές τους κανονικά.

Στη συνάντησή του με την ΣΕΠ Α.Ε. (θυγατρική της Cosco), κατάφερε να πείσει να συμπεριλάβουν εκπρόσωπο του ΟΛΠ στο Δ.Σ., και όσοι επρόκειτο να προσληφθούν, να είναι Έλληνες. Επίσης, προσπάθησε να επιτύχει την αναβολή της επικράτησης της σύμβασης για ένα 15νθήμερο, με τιμολόγηση στο ΣΕΜΠΟ από τον ΟΛΠ, πράγμα που ακόμη η ΣΕΠ δεν έχει αποφασίσει.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Γ. Ανωμερίτης είναι το πρόσωπο-κλειδί για την θετική πορεία της υπόθεσης. Οι εργαζόμενοι του λιμανιού φαίνονται να εμπιστεύονται τις προθέσεις του για την ανεύρεση της ιδανικότερης λύσης μέσω του διαλόγου και την τάση του να προωθεί το συμφέρον των εργαζομένων του ΟΛΠ, ειδικά σε ότι αφορά τις συνθήκες εργασίας τους. Εξάλλου στο παρελθόν διετέλεσε Υπουργός Ναυτιλίας, είναι γνώριμος στους εργαζομένους και μπορεί να χειριστεί πιο εύκολα τις υποθέσεις τους. Αντίθετα με την τωρινή Υπουργό Ναυτιλίας, Λούκα Κατσέλη, η οποία έχει μάλλον αμυντική στάση απέναντι στους εργαζομένους, προσπαθώντας να δείξει πως η Ελλάδα «κρατά το λόγο της» και δε θα υποχωρήσει στη συμφωνία. Σε δήλωσή της χαρακτηριστικά είπε : «Οι ολίγοι, ειδικά όταν διασφαλίζονται πλήρως τα δικαιώματά τους, δεν μπορούν να θέτουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα των πολλών», κάνοντας τους εργαζόμενους να αισθάνονται ακόμη πιο παραγκωνισμένοι από τις συζητήσεις για το νέο εργασιακό καθεστώς που πρόκειται να επιβάλλει η Cosco.

Παρ’όλα αυτά θα πρέπει να αναφερθεί πως οι εργαζόμενοι μένουν σε επιφυλακή και είναι έτοιμοι να αντιδράσουν, καθώς είναι δύσπιστοι για το τι θα επακολουθήσει. Ας ελπίσουμε πως η στάση της Cosco θα παραμείνει συναινετική και με διάθεση για διάλογο, για να λήξουν ομαλά οι εντάσεις.

Και πάλι κοντά σας...

Τελειώνει και ο Αύγουστος... Άλλο ένα καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του... Δεν είμαι υπέρ του καλοκαιριού, αλλά κάθε φορά που τελειώνει πάντα είμαι μελαγχολική. Προτιμώ γενικά τα κρύα κλίματα, και τη βροχή! Δεν απολαμβάνω τίποτα περισσότερο από το να βλέπω ατελείωτες ώρες βροχή. Αλλά ας μην σας κουράζω άλλο με τις προτιμήσεις μου...

Το φετινό καλοκαίρι άλλαξε πολλά στη ζωή μου. Μου έφερε ένα πανέμορφο καινούριο σπίτι, σε μια όμως παράξενη περιοχή που μοιάζει σχεδόν ξένη, από άλλη χώρα. Έμενα στα Βόρεια Προάστια και τώρα πλέον μένω κοντά στο Κέντρο της Αθήνας -είμαι σίγουρη πως τώρα σκέφτεστε "Μα γιατί έφυγες απο εκεί;", αλλά να είστε σίγουροι πως, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, εδώ είναι πολύ καλύτερα-.
Επίσης φέτος έκανα πάνω απο 5 μέρες διακοπές! Είναι μεγάλο κατόρθωμα αυτό, αν σκεφτείτε πως διανύουμε και μια περίοδο οικονομικής κρίσης... Για φέτος προτίμησα τη Σάμο, και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Ήδη ετοιμάζω ένα πολύ καλό ρεπορτάζ απο εκεί. Θα το λατρέψετε...

Είχα κάποιες σκέψεις για το ιστολόγιό μου...Σκεφτόμουν να το εμπλουτίσω με θέματα που να περιέχουν μόνο φωτογραφίες, όπως για παράδειγμα η προηγούμενη ανάρτησή μου. Να αφήνω την εικόνα να μιλάει για μένα. Θα ήθελα τόσο να μάθω τη γνώμη σας...

Πάλι εδώ, να μοιραστούμε απόψεις, ιδέες, να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε. Καλό χειμώνα λοιπόν! Και για τους φίλους μου και τους συμφοιτητές μου και για όλους τους φοιτητές που τυχαίνουν της ίδιας θέσης με τη δική μου, καλή επιτυχία με τα χρωστούμενα!!!

Η εικόνα της Αθήνας (οταν γύρισα απο διακοπές)

Οι φωτογραφίες είναι από το προσωπικό μου αρχείο. Τις έβγαλα με το κινητό μου τηλέφωνο καθώς πήγαινα για δουλειά, στη λεωφόρο Πεντέλης, στο ύψος του Προαστιακού Σιδηροδρόμου της στάσης "Πεντέλη", το Σάββατο 22 Αυγούστου όπου έγιναν οι μεγάλες αναζωπυρώσεις στο Γραμματικό και στον Μαραθώνα.

Οδοιπορικό στη Σάμη (Κεφαλονιά).

(Το συγκεκριμένο κείμενο γράφτηκε περίπου 2 μήνες πριν, αλλά σκέφτηκα πως θα ήταν μια καλή ιδέα να το αναρτήσω, μιας και η Κεφαλονιά είναι ένας ιδανικός προορισμός για καλοκαιρινές διακοπές. Εγώ την είχα επισκεφθεί το Πάσχα, όμως κάποιες λεπτομέρειες ειδικά για τη Σάμη και τις γύρω περιοχές αναφέρονται.)

Δευτέρα του Πάσχα, 7 και μισή το πρωί, ξεκινώ αργοπορημένα με ταξί για να προλάβω το ΚΤΕΛ να πάω στην Πάτρα. Ο δρόμος ήταν σχέδον άδειος από κίνηση και έτσι έφτασα σχετικά νωρίς για να προλάβω να βγάλω εισητήρια για Κεφαλονιά. Ο κόσμος στα Κτελ να τρέχει σαν τρελός, ηλικιωμένοι να τσακώνονται για το ποιος θα πρωτοκάτσει στις λιγοστές θέσεις, παιδιά να κλαίνε και να ζητάνε από τους γονείς τους να τους πάρουν διάφορα παιχνίδια (παιχνίδια στα ΚΤΕΛ; Το είδα και αυτό!) και οι μόνιμοι ζητιάνοι και μικροπωλητές οι οποίοι πουλούσαν από σουγιάδες που είναι και στυλό και αναπτήρας και φακός μέχρι σεμεδάκια! Βγάζω τα εισητήρια και επιβιβάζομαι στο πούλμαν, το οποίο φυσικά είναι γεμάτο και μάλιστα προηγουμένως είχε φύγει και άλλο ένα πάλι γεμάτο και γι’αυτό έβαλαν και δεύτερο. Οι επιβάτες ήταν τόσο ενθουσιασμένοι που θα πήγαιναν στη Κεφαλονιά, πολλοί πήγαιναν για πρώτη φορά, άλλοι μένουν εκεί και επίστρεφαν από τις Πασχαλινές τους διακοπές στην Αθήνα και άλλοι κατάγονται από εκεί και πάνε για μερικές μέρες μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και μέχρι να μπουν και πάλι στους κανονικούς τους ρυθμούς. Και εγώ ανυπομονώ, είμαστε μόλις στην Ελευσίνα και νιώθω πως έχει περάσει ένας αιώνας!

Φτάνω στην Πάτρα μετά από περίπου 2μιση ώρες. Προορισμός: Σάμη Κεφαλληνίας. Ο 2^ος τρόπος για να πάει κανείς με καράβι στην Κεφαλονιά είναι από το λιμάνι της Κυλλήνης στο λιμάνι του Πόρου στη Κεφαλονιά, αλλά προτίμησα το λιμάνι της Πάτρας που το πλοίο “Kefalonia” της “Strintzis Ferries” δένει ακριβώς στο λιμάνι της Σάμης.

Η διαδρομή κράτησε περίπου 3 ώρες, ένα ήρεμο ταξίδι, χωρίς πολλά κουνήματα. Προσπάθησα να μην βαρεθώ μέσα στο καράβι παίζοντας βιντεοπαιχνίδια και κάνοντας βόλτες στο κατάστρωμα , πίνοντας καφέ και θαυμάζοντας το γαλαζοπράσινο χρώμα του Ιονίου Πελάγους.

Το καράβι έδεσε στο λιμάνι της Σάμης και αφού η “Strintzis Ferries” μας ευχαρίστησε που την προτιμήσαμε (λες και είχαμε κ άλλη επιλογή!) αποβιβάστηκα από το πλοίο. Φτάνοντας κανείς στη Σάμη το 1^ο πράγμα που αντικρύζει είναι ο φάρος του λιμανιού, καθώς δίπλα από αυτόν δένει το καράβι. Βρίσκεται πάνω σε μια ειδική κατασκευή με βάση το τσιμέντο (και προφανώς άλλα υλικά τα οποία δε γνωρίζω) το οποίο αποτελεί μια επιμήκυνση του λιμανιού. Είναι τόσο καλά κατασκευασμένο, ώστε να αράζει ένα οποιοδήποτε καράβι εκεί. Περπατώντας κάποιος σε αυτό το «δρόμο» βλέπει μια πλήρη άποψη του λιμανιού της Σάμης και αν γυρίσει το βλέμμα του ψηλά βλέπει τα καταπράσσινα βουνά που βρίσκονται τα χωριά του Δήμου της Σάμης.

Στο δρόμο για το σπίτι συνάντησα παλιούς γνωστούς, έκανα τα γνωστά μου σχόλια για το πόσο άλλαξε η Σάμη από τότε που έχω να έρθω και εκείνοι μου απαντούν μίζερα πως όλα είναι ίδια εκεί. Με μια έμφαση στη λέξη ίδια. Αλλά αμέσως μου λένε πως δε την αλλάζουν με τίποτα. «Κεφαλονίτες!!!» σκέφτομαι αμέσως και χαμογελώ. Μετά από περίπου 20 λεπτά περίπατο με τα πόδια, έφτασα στο σπίτι. Ετοιμάστηκα στα γρήγορα και πήγα αμέσως στη Σάμη για φαγητό.

Στη Σάμη υπάρχουν πολλά εστιατόρια για όλες τις προτιμήσεις: μαγειρευτά ελληνικής κουζίνας, ταβέρνες, εστιατόρια με ιταλική κουζίνα, λογικό καθ’ότι βρίσκεται σχεδόν απέναντι από την Ιταλία και την επισκέπτονται πολλοί Ιταλοί κάθε χρόνο, κρεπερί, φαστ φουντ και φυσικά, σουβλάκια. Κάθησα με τα ξαδέρφια μου στο εστιατόριο «Γοργόνα» το οποίο βρίσκεται στη μέση του λιμανιού. Αφού χαιρέτησα τους ιδιοκτήτες με τους οποίους γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, παραγγείλαμε στον Θοδωρή, να μας φέρει διάφορα φαγητά και μια μερίδα από την παραδοσιακή κεφαλλονίτικη κρεατόπιττα, με κομμάτια αρνιού και όχι με κιμά όπως κάποιοι επιμένουν, με ντομάτα , ρύζι και διάφορα μυρωδικά και φύλλο παραδοσιακό από τα χεράκια της κας Τούλας! Για επιδόρπιο μας έφεραν αμυγδαλόπιττα , που απ’ότι μου είπαν είναι επίσης από παραδοσιακή κεφαλονίτικη συνταγή. Στο κατάλογο την έγραφε «Αμυγδαλόπιττα τση γιαγιάς», με το κεφαλονίτικο ιδίωμα.

Όλα (ή τουλάχιστον τα περισσότερα) μαγαζιά και εστιατόρια της Σάμης είναι πάνω στον παραλιακό δρόμο, τον οποίο ο δήμος τον κλείνει μετά τις 5 το απόγευμα για να μπορούν οι τουρίστες να κάνουν την βόλτα τους άνετα. Είναι δε τόσο αυστηροί με τα αυτοκίνητα και με τα μηχανάκια, ώστε η όποια παράβαση, οποιοσδήποτε και να την κάνει (εννοώντας πως ακόμη και συγγενείς να είναι που είναι πολύ πιθανό σε μια τόσο μικρή περιοχή) τιμωρείται με κλήση. Έκανα μια βόλτα στον παραλιακό δρόμο, ψώνισα κάποια αναμνηστικά δώρα για τους φίλους μου και τους συγγενείς μου (από την 1^η μέρα κιόλας καθώς το ταξίδι μου θα είναι σύντομο και θέλω να έχω όλο το χρόνο να δω όσα περισσότερα γίνεται) και ξεκινήσα να πάω στη Μονή Αγριλίων.

Η Μονή Αγριλίων βρίσκεται στο βουνό Αυγός (από τη λέξη «αυγή» , επειδή η αυγή στη Σάμη φαίνεται από αυτό το βουνό), χτίστηκε τον 18^ο αιώνα όταν βρέθηκε στο σημείο αυτό μια εικόνα της Παναγίας. Είναι αφιερωμένη στην Υπεραγία Θεοτόκο, οι Σαμικοί τελούν κάποιες τελετές εκεί, κυρίως τον δεκαπενταύγουστο για να τη τιμήσουν. Το όνομά της προκύπτει από τις αγριλιές (δηλαδή τις άγριες ελιές) από τις οποίες είναι κατάφυτο το σημείο που βρίσκεται. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί πως σε αυτήν έχει διδάξει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, του οποίου τη μνήμη επίσης τιμούν στις 24 Αυγούστου.

Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται και η κατεστραμμένη Μονή των Αγίων Φανέντων, στην οποία υπάρχουν εξαιρετικά δείγματα μεταβυζαντινής τοιχογραφίας. Η εικόνα των Αγίων Φανέντων (Γρηγορίου-Θεοδώρου-Λέοντος των Κωνσταντινουπολιτών) και η εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, η επονομαζόμενη του "Λουτρού", βρίσκονται στον ιερό Ναό της Υπ. Θεοτόκου στη Σάμη.

Συνεχίζοντας τον ανηφορικό δρόμο, φτάνουμε σε μια μεγάλη στροφή που είναι το σημείο παρατήρησης της παραλίας της Αντισάμου. Η Αντίσαμος από αυτό το ύψος δείχνει υπέροχη με το φως του ηλιοβασιλέματος. Αποφασίζουμε να πάμε για καφέ εκεί στη μία και μοναδική καφετέρια που έχει εκεί, την “Mojito”. Είναι πολύ δύσκολο το περπάτημα στην παραλία της Αντισάμου. Είναι στρωμένη με κατάλευκες μεγάλες πέτρες που κάνουν το περπάτημα επώδυνο και την ισορροπία ανέφικτη. Αλλά είναι πεντακάθαρη σαν παραλία και το καλοκαίρι που η επισκεψιμότητα είναι μεγαλύτερη , απασχολούνται δύο ναυαγοσώστες. Η θάλασσα ανάλογα με την ένταση του ήλιου παίρνει διαφορετικά χρώματα από τη μια μεριά της παραλίας μέχρι την άλλη, από βαθύ πράσσινο μέχρι ανοιχτό γαλάζιο, ενώ ακριβώς απέναντι διακρίνεται η Ιθάκη. Γύρω γύρω έχει πανέμορφους καταπράσσινους λόφους με χωματόδρομους. Είναι ιδανική για το καλοκαίρι για κολύμπι, προς το παρόν όμως νομίζω πως κάνει κρύο ακόμα και για μία απλή επίσκεψη.

Γυρίζοντας προς τα πίσω καθήσαμε πάλι στη Σάμη και κάναμε βόλτα στον παραλιακό δρόμο. Περπατήσαμε και στο «Ταυ» , ενας μώλος σε σχήμα σαν το γράμμα ταυ που αράζουν τα γιωτ των επισκεπτών, και όχι μόνο, και χαζέψαμε τη Σάμη το βράδυ με τα φώτα από τα μαγαζιά. Τέτοιο καιρό δεν έχει πολλή κίνηση στο νησί, έχει περισσότερο Κεφαλονίτες που δεν κατοικούν μόνιμα στη Κεφαλονιά, μερικούς τουρίστες, κυρίως με ταξιδιωτικά γκρουπ.

Την επόμενη μέρα πήγα στο Λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης στον Καραβόμυλο. Ο Καραβόμυλος βρίσκεται ακριβώς δίπλα από τη Σάμη σ’αυτό το μεγάλο κόλπο που σχηματίζεται. Η σειρά των χωριών κατά μήκος του κόλπου είναι : Σάμη, Καραβόμυλος, Αγία Παρασκευή, και Αγία Ευφημία. Τα μισά ανήκουν στο Δήμο της Σάμης και τα άλλα μισά στο Δήμο Πυλάρου. Όσο για την Μελισσάνη, διασχίζεται αποκλειστικά με βάρκα που παρέχει ο δήμος μαζί με οδηγό-ξεναγό, ο οποίος μας είπε δύο λόγια για την ιστορία της λίμνης. Το λιμνοσπήλαιο το ανακάλυψε το 1951 ο Ιωάννης Πετρόχειλος, σπηλαιολόγος, βλέποντας το μεγάλο κομμάτι από την οροφή της να λείπει. Η ανεπίσημη ιστορία είναι πως η σπηλιά ανακαλύφθηκε από έναν γιδοβοσκό, του οποίου μια από τις γίδες του έπεσε μέσα στη λίμνη από την οροφή της σπηλιάς. Το θέαμα, ειδικά με τον μεσημεριανό ήλιο είναι μοναδικό, τα νερά παίρνουν υπέροχους γαλαζοπράσσινους χρωματισμούς, ενώ μέσα στη λίμνη διακρίνονται ψάρια, κυρίως χέλια και κεφαλόπουλα, να κολυμπούν.

Το μεσημέρι επιλέξαμε να φάμε στο εστιατόριο «Η Λίμνη» στον Καραβόμυλο, η οποία βρίσκεται ακριβώς δίπλα από τη λίμνη του Καραβομύλου και δίπλα από την παραλία του Καραβομύλου. Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου μας έλεγε πως το νερό της λίμνης έρχεται μέσω υπόγειων ρευμάτων από το Αργοστόλι και το νερό της είναι υφάλμυρο. Κατά τις 5 το απόγευμα άρχισε να βρέχει οπότε μαζευτήκαμε στο σπίτι. Η βροχή ήταν καταρρακτώδης και το βράδυ που κατέβηκα για βόλτα στο λιμάνι της Σάμης, οι δρόμοι ήταν ακόμα πλημμυρισμένοι. Για το τελευταίο μας βράδυ στη Σάμη είπαμε να πάμε για φαγητό στα «Δελφίνια», μια παραδοσιακή ταβέρνα, που σε συγκεκριμένες μέρες έχει ζωντανή μουσική. Οι μουσικοί έπαιζαν παλιά λαϊκά ρεμπέτικα τραγούδια αλλά και Κεφαλονίτικες καντάδες και παραδοσιακά τραγούδια.

Το πρωί της Τετάρτης είχε συννεφιά. Το καράβι άργησε περίπου ένα τέταρτο να φύγει εξαιτίας του πολύ κόσμου και των αυτοκινήτων, οπότε είχα την ευκαιρία να κοιτάζω για ακόμα λίγο το λιμάνι της Σάμης. Δίπλα μου όλοι έχουν στηθεί στα κάγκελα και κοιτούν και εκείνοι το πλοίο να απομακρύνεται με λυπημένο ύφος. Όταν το πλοίο βγήκε από το λιμάνι της Σάμης, επέστρεψα στη θέση μου....

Ελευθερία του λόγου = Λόγος χωρίς όρια;

Σκεπτόμενη το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, αναλογίστηκα τα προβλήματα που θα μπορούσαν να προκύψουν από τη πλήρη και ανεξέλεγκτη χρήση του. Προβλήματα όπως: έλλειψη σεβασμού μεταξύ των ανθρώπων , περισσότερη χρήση της ειρωνείας και της ύβρης χωρίς κανένα όριο, αλλά και ειδικότερα προβλήματα όπως : εξύβριση των Θείων ή των πολιτικών, κάτι δηλαδή που ήδη γίνεται σήμερα, περισσότερο ανεπίσημα, αλλά αν είχαμε το δικαίωμα να το κάνουμε πιο «φανερά» , δε νομίζεται πως σιγά- σιγά θα επικρατούσε αναρχία;
Οι δημοσιογράφοι ειδικά, θα βρίσκονται σε συνεχές δίλημμα για το τι πρέπει ή τι δε πρέπει να πουν. Από τη μία το Ε.Σ.Ρ., από την άλλη το μέσο στο οποίο δουλεύουν, και από την άλλη ακόμη και ο ίδιος τους ο εαυτός, η συνείδησή τους. Ο δημοσιευμένος λόγος έχει πάντα πολύ μεγαλύτερη ισχύ από τον προφορικό, εξαιτίας του αριθμού των ανθρώπων που «φτάνει». Από την άλλη όμως γιατί θα πρέπει να κρύψει ένας δημοσιογράφος την αλήθεια από τον κόσμο; Η δουλειά του δεν είναι να λέει την αλήθεια; Κυρίως όμως θα πρέπει να αναρωτηθούμε για το τι ορίζει αυτό που πρέπει να κρυφτεί και τι αυτό που μπορεί να λεχθεί ή να δημοσιευτεί. Με ποια κριτήρια γίνεται αυτή η επιλογή;
Πολλοί ειρωνεύονται το ελληνικό Σύνταγμα για τα όρια που θέτει στην κατά τ’άλλα «ελευθερία του λόγου»: «...α) Για προσβολή της Χριστιανικής και κάθε άλλης γνωστής θρησκείας, β) Για προσβολή του Προσώπου του Προέδρου της Δημοκρατίας, γ) Για δημοσίευμα που αποκαλύπτει ορισμένες πληροφορίες για τις ένοπλες δυνάμεις, ή το οποίο σκοπεί την βίαιη ανατροπή του πολιτεύματος ή στρέφεται κατά της εδαφικής ακεραιότητας του Κράτους, δ) Για άσεμνα δημοσιεύματα, κατά τις υπό του νόμου οριζόμενες περιπτώσεις.» . Όμως αναρωτήθηκε ποτέ κανείς πόσο διαφορετική θα ήταν η κοινωνία μας αν δεν είχε έστω και αυτούς τους φραγμούς; Ειδικά για έναν δημοσιογράφο, ο λόγος του οποίου προβάλλεται - δημοσιεύεται στο κοινό, θα μπορούσε, αν δεν είχε κανένα φραγμό, να βλάψει ανεπανόρθωτα τη καριέρα ή ακόμη και τη ζωή κάποιου! Η ελευθερία του λόγου, για την οποία έχουν γίνει τόσοι αγώνες να καθιερωθεί συνταγματικά, δεν σημαίνει την ασυδοσία ή την ελεύθερη βωμολοχία εις βάρος ατόμων, αλλά την ελευθερία της έκφρασης των ατόμων «...για ζητήματα γενικού ενδιαφέροντος, να κρίνει και να κατακρίνει συμπεριφορές που αφορούν το κοινωνικό σύνολο και να ελέγχει την άσκηση της εξουσίας αποτελεί την ουσία της δημοκρατίας» όπως γράφει και το ελληνικό Σύνταγμα.
Τώρα εάν τηρείται αυτό στην Ελλάδα... η άποψή μου είναι πως εν μέρει τηρείται. Ίσως υπάρχει υπερβολικός έλεγχος για ότι δημοσιεύεται, ειδικά στις πολιτικές εφημερίδες ή στις ειδήσεις των καναλιών. Αποκρύπτονται στοιχεία σημαντικά, κυρίως για το πολιτικό παρασκήνιο, είτε επιλέγεται η χρονική στιγμή που θα δημοσιευτούν. Καμιά φορά όμως δεν υπάρχει κανένα μέτρο σε ό,τι λέγεται και τα πρωτεία σε αυτό το έχει ο λεγόμενος «κίτρινος» τύπος. Εκεί βέβαια ακολουθούν μηνύσεις και διάφορα παρατράγουδα. Αλλά και πάλι λειτουργούν ανεξέλεγκτα και υπονομεύουν χωρίς όρια οποιονδήποτε ανά πάσα στιγμή. Για τους απλούς πολίτες , η ελευθερία του λόγου είναι περιορισμένη αρκετά. Είναι πολύ λίγες οι στιγμές που θα επιτραπεί σε έναν απλό πολίτη να εκφράσει τις απόψεις του, να θέσει τους προβληματισμούς του στο κοινό, να συζητήσει με τους δήθεν ειδικούς τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα και να καταφέρει να αποσπάσει τη προσοχή από αυτό που τα κατευθυνόμενα μέσα προσπαθούν να καταστήσουν ως πρόβλημα στο κοινό. Για παράδειγμα, αυτές τις μέρες το πρόβλημα της Ελλάδας επικεντρώνεται στο πώς θα ξεφορτωθεί τους αλλοδαπούς που κατοικούν μόνιμα στην Ελλάδα και τη ζημιώνουν. Ωθώντας τους Έλληνες να φανατίζονται ενάντια στους αλλοδαπούς, να μην προτείνουν ουσιαστικές λύσεις για την αποκατάστασή τους, παρά μόνο ένα μόνιμο «διώξτε τους» και φυσικά... ξεχνώντας τα πολιτικά σκάνδαλα που προηγήθηκαν και την επιβολή των νέων φόρων που θα τους ζορίσουν ακόμη περισσότερο οικονομικά... Αυτό είναι καθοδηγούμενη ελευθερία του λόγου και όχι ουσιαστική. Ουσιαστική ελευθερία του λόγου ίσως να μην υπάρξει ποτέ. Είναι πολλοί οι παράγοντες οι οποίοι θα πρέπει να ληφθούν υπ' όψη για να επιτευχθεί αυτό. Ο λόγος πρέπει να είναι ελεύθερος και να μην καθορίζεται από συμφέροντα ή προσωπικά οφέλη κανενός. Όμως θα πρέπει να ελέγχεται και να τηρεί κάποιους όρους ώστε να μην βλάπτει και να μην στηλιτεύει. Αν υπάρξει ανάγκη να βλάψει θα πρέπει να το κάνει. Αν πρόκειται για το γενικό καλό και για κάτι που αφορά όλο το κοινωνικό σύνολο τότε ο λόγος θα πρέπει να δημοσιεύεται, όσο σκληρός και αν είναι.

Όταν δύο κόσμοι συναντιούνται...

Αγαπώ τον Πειραιά. Αγκαλιάζει καθετί το διαφορετικό και το κάνει να συνυπάρχει με όλα όσα είναι κοινά. Εκεί θα βρει κανείς πλούσιους, μορφωμένους ανθρώπους αλλά και ζητιάνους που ίσως κάποτε και εκείνοι να είχαν ένα πολύ διαφορετικό τρόπο ζωής...

Στην Πλατεία Τερψιθέας, τα απογεύματα, θα βρει κανείς αρκετούς τοξικομανείς να κάθονται στα παγκάκια. Ήσυχοι, ίσως ανησυχητικά ήσυχοι κάποιες φορές, προβληματισμένοι θα έλεγα καλύτερα, ή ακόμη και σε αφασία.

Δίπλα από τη πλατεία θα συναντήσει παιδιά, πολλά παιδιά, καθώς υπάρχει εκεί μια από τις μεγαλύτερες παιδικές χαρές που έχω δει σε μια τόσο πηγμένη περιοχή της Αθήνας. Δίκαια με προβληματίζει το αν αυτό είναι σωστό, αν δηλαδή πρέπει τα παιδιά ενώ παίζουν ανέμελα, να αντικρύζουν τέτοιου είδους θέαμα. Κατά πόσον είναι προετοιμασμένο ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας να δεχτεί μια τόσο σκληρή εικόνα; Κατά πόσον είναι έτοιμοι οι γονείς να μιλήσουν για τέτοια φαινόμενα στα παιδιά τους; Αλλά και πάλι, πόσο εύκολο είναι να αντιληφθούν και αυτοί μια τέτοια κατάσταση που βιώνουν αυτά τα άτομα; Η Σοφία, 34 χρονών, μητέρα μιας κόρης 4 χρονών, μου είπε πως καμιά φορά αποφεύγει να φέρνει τη κόρη της εδώ, όταν βλέπει πολλούς από .. «αυτούς»! Ποιοι είναι όμως αυτοί; Και γιατί είναι μαζεμένοι σε αυτό το μέρος;

Ρίχνω μια ματιά στη Λ. Χατζηκυριακού. Κίνηση πολλή. Είναι μεσημέρι καθημερινής και η ζέστη είναι αφόρητη. Όσο ζαλισμένος και αν είναι όμως κάποιος από τη κίνηση και από τη ζέστη δε μπορεί να μη πέσει το μάτι του σε μια τρομακτική μορφή που προσεγγίζει το αυτοκίνητό του και του χτυπάει το τζάμι, δείχνοντάς του τις πληγές που έχει στο σώμα του και ζητώντας χρήματα με ένα πλαστικό ποτηράκι. Οι πληγές προφανώς οφείλονται στον κακό τρόπο ζωής του και ίσως σε κάποιο πρόβλημα υγείας. Μιλάει, σχεδόν φωνάζει, αλλά είναι αδύνατον να καταλάβεις τι λέει. Είναι εμφανέστατα ατιμέλητος, τα μάτια του κοιτούν στο κενό, και μια έντονη μυρωδιά εντείνεται όλο και περισσότερο, όσο εκείνος πλησιάζει. Οι ιστορίες για αυτόν τον άνθρωπο ποικίλουν, άκουσα πως ήταν ένας πολύ καταξιωμένος επιστήμονας, πιθανόν γιατρός, αλλά τα ναρκωτικά τον έριξαν στην κατάσταση που βρίσκεται, ή πως από μικρός γυρίζει στους δρόμους και κατά καιρούς τον έχουν βοηθήσει κάποιοι να είναι πιο περιποιημένος, να του βρίσκουν δουλειά, αλλά εκείνος να επιμένει να ζει έτσι, να τα παρατάει απλά όλα και να επαιτεί.

Η Σοφία αποφεύγει να περνάει από αυτό το σημείο που στέκεται αυτός ο ταλαιπωρημένος άνθρωπος. Δεν τον φοβάται, ούτε τον μισεί, ούτε όμως τον λυπάται. «Ο καθένας κάνει τις επιλογές του» λέει, ψυχρά κατά τη γνώμη μου. Τον αποφεύγει όμως γιατί δε θέλει να δείξει αυτόν τον κόσμο στη κόρη της. Την ειρωνεύτηκα λέγοντάς της πως ίσως υπερβάλλει, πως ό,τι και να κάνει, δε πρόκειται να μην αντικρύσσει κάτι τέτοιο. Και πραγματικά, δεν έχει να προτείνει κάποια ιδανική λύση ώστε το πετύχει αυτό, απλά βάζει τα δυνατά της, όσο είναι στο χέρι της.

Το ίδρυμα του ΟΚΑΝΑ που βρίσκεται λίγα μέτρα πιο πέρα από τη πλατεία, είναι ο λόγος αυτού του μεγάλου αριθμού των τοξικομανών στη συγκεκριμένη περιοχή. Άνθρωποι που προσπαθούν να ξεκόψουν από τον εθισμό τους στα ναρκωτικά. Απ’ότι φαίνεται όμως, οι προσπάθειες είναι εις μάτην. Τα βράδυα οι εικόνες των ανθρώπων αυτών πληθαίνουν. Μαζεύονται ανά ομάδες στα παγκάκια και μιλούν μεγαλόφωνα, βρίζουν κυρίως. Κρατούν μπύρες και τσιγάρα στα χέρια τους. Δε τόλμησα να πλησιάσω, όχι από φόβο, αλλά γιατί δεν έβρισκα τον τρόπο να τους πω πως δεν βοηθούν τον εαυτό τους με το να βρίσκονται σε αυτή τη κατάσταση. Ποιος ξέρει τι προσμένουν από τη παραμονή τους στο ίδρυμα; Πόσοι άνθρωποι θα είναι πίσω τους, περιμένοντας πως και πως τη σωτηρία τους; Πάντως, δε νομίζω να απέχουν. Τουλάχιστον όχι αυτοί που είδα εκείνο το βράδυ. Γελούσαν έντονα με κάθε νεαρή κοπέλα που περνούσε δίπλα τους, εκτόξευαν σχόλια τύπου «γκομενάρα» και άλλα πιο απρεπή, με το ζόρι στέκονταν όρθιοι και όσοι τα κατάφερναν δε μπορούσαν να κρατήσουν την ισορροπία τους.

Ευτυχώς το πρωί ελαττώνονται αρκετά. Και έτσι τα παιδιά μπορούν κατά 80% έστω να παίζουν ανενόχλητα, χωρίς δυσάρεστα απρόοπτα. Η κοντινή απόσταση όμως που χωρίζει την παιδική χαρά με το ίδρυμα είναι αρκετά μικρή, γεγονός που καθιστά πιθανό να συμβεί κάτι δυσάρεστο. Αυτή η συνύπαρξη των δύο τόσο διαφορετικών κόσμων ίσως τελικά να μπορέσει να είναι εφικτή. Αρκεί το κάθε στοιχείο της να μην επηρρεάζει το άλλο με την διαφορετικότητά του.